تبلیغات
شهر شعر

با یاد دل که آیینه بود

آیینه چون شکست
قابی سایه و خالی
از او به جای ماند
با یاد دل که آیینه بود
در خود گریستم
بی آینه چگونه در این قاب زیستم
                                                        فریدون مشیری



با کلیک بر روی شهر شعر را در گوگل محبوب کنید